Korte verhalen – Olke

Olke

De sneeuw valt nog steeds uit de lucht alsof er niks aan de hand is. Tim houdt de hand van zijn vrouw stevig vast. Emma ziet lijkbleek.

‘Je moet wel elke week het bed verschonen, echt niet vergeten. En genoeg fruit halen,’ zegt ze. Er volgt een klein schapenlachje.

‘Ja tuurlijk schat, ik zal aan alles denken. Samen met Olke,’ antwoordt Tim.

Emma geeft vervolgens een zacht kneepje in zijn hand. Tim legt een extra aluminiumdeken om haar gehavende lichaam heen. Alles om hen heen is wit. De grote bomen langs de verlaten Dorpstraat zijn bedekt met een dik pak sneeuw.

‘Ik word moe,’ mompelt Emma. Haar bovenlichaam begint steeds schuiner te hangen. Haar normaal zo stralende glimlach is ingeruild voor een onrustige blik.

‘Em, houd alsjeblieft nog even vol,’ smeekt Tim.

 

Hulpverleners staan op afstand. De Dorpstraat is afgezet en leger dan ooit. Het lijkt uit een sprookjesboek geknipt verhaal, de witte straat omringd door grote bomen.

‘Weet je nog?’ Tim laat een korte stilte vallen en slikt zijn tranen weg. ‘Onze huwelijksdag, in de koets over de Dorpstraat. Het was zo mooi, de zon scheen. Het halve dorp achter ons aan op weg naar het kasteel.’

Emma’s ogen glinsteren. ’Die dag was zo fijn, we wisten nog niet eens dat ik toen al zwanger was van Olke.’ De tranen lopen over haar wangen.

‘Nou, de jurk paste al bijna niet meer. De hele familie moest het ontgelden. Wat was jij boos.’ Tim lacht. ‘Ik ben zo verdomd gelukkig met jou.’

‘Vertel jij Olke elke dag weer hoe gelukkig ik door hem was?’ vraagt Emma ineens abrupt.

‘Drie weken oud en dan al zonder jou. Hoe gaan we dit redden? Godverdomme, waarom kan niemand iets doen! Zie ze godverdomme staan daar, kijkend naar ons alsof…’

‘Hou op Tim, ze kunnen niks doen. Je weet wat het alternatief is. Maar vertel je het hem echt, elke dag?’

Tim knikt. Het sneeuwt nog steeds. De schemer valt en de straatlantaarns flitsen aan.

‘We kunnen niet nog uren blijven kletsen. Het doet pijn en ik ben moe,’ zucht Emma.

Tim houdt de hand van zijn vrouw met twee handen vast en kust haar zacht. Met tranen in zijn ogen zit hij naast haar. Emma hangt vastgeklemd tussen het onherkenbare wrak – wat ooit hun auto was – en een grote eik langs de Dorpstraat. De voorruit waar Emma doorheen is gelanceerd door de harde klap is gebarsten. Bloedvlekken kleuren de sneeuw rood.

 

‘Ik moet je nog iets zeggen, ik kan je niet achterlaten in deze grote leugen. Het was nooit mijn bedoeling…’ Emma barst in tranen uit.

‘Wat… Wat bedoel je?’ vraagt Tim.

‘Twee maanden voor ons huwelijk… We hadden dat feest op Terschelling. Wij hadden ruzie, ik was met Jeroen en toen…’ Een korte stilte valt voordat Emma vervolgt. ‘Ik weet niet of Olke wel van jou is.’

In een ruk laat Tim de hand van zijn vrouw los. Ze zakt naar beneden.

Hard gevloek, een laatste zucht.

Abrupt is het gestopt met sneeuwen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: